Παρόλα αυτά εξακολουθούσαν να υποφέρουν από αυτή την πληγή και γι αυτό το λόγο
έχτισαν τα αντί - πειρατικά χωριά (μη ορατά από την θάλασσα, με σπίτια με ψηλό αυλόγυρο
μπροστά, για να μην φαίνονται τα φώτα από μακριά) όπως η Λαγκάδα. Το 1521 το νησί
έπεσε στην κυριαρχία των Τούρκων (λέγεται ότι οι Καριώτες σκότωσαν τον πρώτο Τούρκο
φοροεισπράκτορα, αλλά κατάφεραν λόγω της φτώχιας τους να μην τιμωρηθούν) , όπου και
παρέμεινε έως τις 7 Ιουλίου του 1912, όταν ξέσπασε η Ικαριακή Επανάσταση. Κατάφεραν
συλλάβουν την Τούρκικη δύναμη που υπήρχε στο νησί και να στείλουν τους αιχμάλωτους
ζωντανούς στη Σάμο. ΄Έτσι η Ικαρία, επειδή η υπόλοιπη Ελλάδα αδυνατούσε να ενωθεί
αμέσως μαζί της, ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη πολιτεία με δικό της διοικητικό σύστημα, δικό
της νόμισμα, δική της εφημερίδα, και δική της στρατιωτική άμυνα, έως τις 5 Νοεμβρίου του
ίδιου χρόνου.
Παρόλο που η Ικαρία είχε πάρα πολλές απώλειες κατά τη διάρκεια του Δεύτερου
παγκόσμιου πολέμου, προσέφερε τα μέγιστα στον αγώνα κατά των Γερμανών και Ιταλών
κατακτητών. Επίσης βοήθησαν πολλούς στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων να
δραπετεύσουν στην Μ. Ασία κι από εκεί στη Αίγυπτο.
Μετά το 1946 η Ικαρία χρησιμοποιήθηκε από την Κυβέρνηση σαν τόπος εξιλέωσης και
τιμωρίας για δεύτερη φορά. Όχι όμως για την αριστοκρατία που αποτελούσε απειλή για το
θρόνο, αλλά για τους κομουνιστές, οι οποίοι όντας συχνότατα άνθρωποι των γραμμάτων της
επιστήμης και της τέχνης, προσέφεραν με προθυμία την δική τους συνεισφορά στο
παραμελημένο από τέτοιες υπηρεσίες νησί. Στο χωριό Βρακάδες διασώζεται ακόμη το σπίτι
που διέμενε ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης. Χιλιάδες εξόριστοι στάλθηκαν στην Ικαρία, και
υπήρχαν φορές που το νησί αριθμούσε περισσότερους από 15.000.